The Gift in the Shit" is geen marketingterm. Het is mijn 2025 in een notendop.
Ik begon dit jaar vol nobele moed. Met mijn actie ‘The Gift’ zette ik elke dag een andere ondernemer in het zonnetje. Ik geloofde in geven, in verbinden, in het licht verspreiden. Maar terwijl ik buiten cadeaus uitdeelde, begon achter de schermen mijn eigen wereld te wankelen.
Wanneer het fundament onder je wegzakt
In mei veranderde de dynamiek van mijn werkzame leven na 17 jaar intensieve samenwerking met mijn partner bij Safe Schools en NewBFF. Het was het begin van een reeks gebeurtenissen die me dwongen om alleen te gaan staan. Om mijn eigen plek in te nemen, zonder de vertrouwde bedding van een partner.
Mijn moeder kreeg de diagnose kanker en de Alzheimer van mijn vader verergerde. Ik zag hoe mijn moeder ijzersterk bleef, terwijl ikzelf verscheurd door alles wat er speelde er voor mijn gevoel veel te weinig voor hen kon zijn.
In juli kwam de mokerslag. Een telefoontje uit de Filipijnen: mijn zoon had een heftig ongeluk gehad. Binnen enkele uren zat ik in het vliegtuig, gedreven door de oerkracht van een moeder, maar met een hart dat overliep van angst. (Gelukkig kan ik nu zeggen: hij maakt het goed, een wonder op zich).
De storm binnenin
Terwijl ik vocht voor mijn eigen gezondheid en mijn kind en tegelijkertijd probeerde om te gaan met alles wat er speelde, volgde er een ander diep verraad. Hoogverraad in de meest persoonlijke zin van het woord.
Ineens was alles weg. Mijn zakelijke structuur veranderde, mijn kind was in gevaar, mijn lichaam in overleving en mijn vertrouwen in de liefde was tot op de grond toe afgebrand.
De les van de Cursus: Alles is een spiegel
Als student van Een Cursus in Wonderen weet ik dat de wereld ons spiegelt. Maar 2025 was geen zachte spiegel. Het was een lachspiegel in een spookhuis. Ik had een keuze: verdrinken in het slachtofferschap, of kijken naar wat deze pijn mij te vertellen had.
Ik stopte in juli abrupt met 'The Gift' op Instagram. Niet omdat ik niet meer wilde geven, maar omdat de koek op was. Ik moest terug naar mijn eigen kern. Ik moest mijn eigen 'Gift' vinden in de enorme 'Shit' waar ik in zat.
Wat ik heb gevonden in het donker
Ik heb ontdekt dat ik onverwoestbaar ben. Dat vergeving niet gaat over de ander, maar over mijn eigen vrijheid. Dat spierreuma mij dwong om te vertragen en echt te gaan luisteren naar mijn systeem. En dat het ongeluk van mijn zoon me leerde wat écht belangrijk is.
2025 was voor velen van ons een transformatiejaar. Een jaar waarin we niet langer weg konden kijken van de barsten in ons fundament. Het was zwaar, ja. Maar die barsten zijn nodig, want dat is hoe het licht naar binnen komt.
Klaar voor 2026?
Ik sta hier nu. Sterker, scherper en met meer bedding dan ooit tevoren. Ik ben klaar om mijn ervaring, mijn intuïtie en mijn lessen met jou te delen. Niet vanuit een ivoren toren, maar als iemand die met de voeten in de modder heeft gestaan en het goud heeft opgedoken.
Ben jij klaar om jouw 2025 af te sluiten en met een schone lei aan 2026 te beginnen? Laten we samen de ruis opruimen en teruggaan naar jouw essentie.
Liefs, Tamara
Reactie plaatsen
Reacties